Tradycyjna technika wznoszenia budynków oparta na zastosowaniu surowego drewna dębowego zwanego zielonym dębem. Jej historia sięga czasów średniowiecznych i wywodzi się z terenu obecnej Anglii. Konstrukcje nośną stanowi szkielet wykonany z zielonego dębu. Elementy konstrukcji łączone są ze sobą za pomocą tradycyjnych połączeń ciesielskich: czopy, wręby, nakładki, itp.. Wiele ze stosowanych połączeń zostało wymyślonych tylko do tej techniki wznoszenia obiektów i nie są stosowanie nigdzie indziej.
|
 |
| Zielony dąb to bardzo wytrzymały materiał jest jednocześnie podatny na
obróbkę. Umożliwia to szeroką gamę rozwiązań projektowych, zwłaszcza w
zakresie gabarytów obiektu. |
| Kolejną z zalet zastosowania zielonego dębu jest możliwość łączenia go z rożnymi materiałami budowlanymi. Inwestor ma wobec tego do wyboru rożne możliwości „wykończenia” wnętrza budynku. Konstrukcja może być eksponowana zarówno z zewnątrz jak i od środka. Jest to możliwe dzięki bardzo zwartej budowie drewna dębowego i wynikającej z tego faktu jego trwałości. Przy współczesnym proekologicznym trendzie w budownictwie jest to jeden z niewielu długowiecznych materiałów. Żywotność takiej konstrukcji szacuje się na około 200 lat |
|
